Nieuws

De Nederlandse Meryl Streep

12 mei 2009

Maartje Remmers (1978) speelt de heftige rol van Stella op een beheerste, krachtige manier en draagt hiermee de film.

De regisseur, Diederik van Rooijen, vindt haar geweldig; “Maartje is gewoon de Meryl Streep van Nederland.” Ze was al eerder te zien in de film ‘Ik omhels je met duizend armen’ en de serie ‘Flikken Maastricht’. Toch is ze nog niet erg bekend bij het grote publiek. Haar rol in Stella’s oorlog gaat hier vast en zeker verandering in brengen.

Na afloop van de film loopt Maartje heen en weer en heeft het druk met iedereen die haar even wil spreken. Ze lijkt het allemaal wel gezellig te vinden en wil ook best nog wel even tijd voor ons maken. “Ik heb wel ontzettend zin in een sigaret. Mag ik er een van jou pikken? Dankjewel.” Zodoende stonden we even later in de deuropening van Paradiso.

“Ik ben eigenlijk wel heel blij. Blij met alle leuke reacties uit de zaal, van vrienden en collega’s. Ik had hem al een keer gezien en toen vond ik het heel moeilijk om ernaar te kijken. Het is zo close gefilmd allemaal en ik zit de hele tijd naar mijn eigen hoofd te kijken. Als je de film dan voor het eerst ziet, kun je heel moeilijk kritisch kijken. Maar nu kon ik er heel rustig naar kijken. Dat kwam ook door de mensen in de zaal, doordat zij zo aandachtig waren. Ze gingen er in mee, dat is prettig. Want het blijft natuurlijk een heftige film.
Tijdens de opnames hing er een hele goede sfeer en was het erg gezellig. Dat was fijn, maar soms ook wel moeilijk hoor. Er zijn momenten dat je je toch even af moet sluiten, omdat je even later een heftige scène moet spelen. Bijvoorbeeld de scène waarin mijn broertje omkomt. Er zitten nogal veel heftige scènes in, waarvoor je toch een zekere concentratie bij jezelf moet vinden. Ik vond het soms lastig om die concentratie vast te houden. Tegelijkertijd moest ik namelijk ook rekening houden met de lijn van het verhaal, om de spanning van de emoties van mijn personage op te bouwen.
Een scène waarmee ik bijvoorbeeld moeite had was die waarin ik op het kerkhof tegen mijn broertje moet praten die dood is. Dat vond ik heel moeilijk. Ik merkte gewoon dat ik er moeite mee had om tegen een steen te praten. Wat voor intimiteit kun je hebben met een steen? Dat meen ik, dat vond ik echt heel lastig. Ik heb dat zelf nog nooit gedaan en dan is het toch lastig om je in te leven. Verder heb ik geen moeite gehad met scènes. Het is gewoon een kwestie van je er elke keer volledig instorten. Dat is wat ik gedaan heb. Ik heb me erin gestort en mijn best gedaan om het idee wat Diederik in zijn hoofd had, goed neer te zetten. Je bent toch de verpersoonlijking van wat hij in zijn hoofd heeft. Je doet je best om iemand dat te geven en dan hoop je maar dat hij daar blij mee is. En als dat dan zo is, dan is de missie geslaagd!”

Na afloop van de première kreeg Diederik het woord. Hij gebruikte dit moment en zette zijn hoofdrolspeelster in ’t zonnetje. Hij sprak lovende woorden en bedankte haar voor een prachtig eindresultaat. Maartje’s missie om zijn idee goed neer te zetten, is duidelijk geslaagd!

Foto's (Klik voor een vergroting)

 

Andere artikelen

Artikelenoverzicht